donderdag 16 november 2017

Maria Galvany: HMV, Victor 1906-1908


Maria Galvany (Granada, 1878 [of 1876, of 1874] - Spanje, 1918, of Rio de Janeiro, 1944, of 02.11.1949?): Spaanse coloratuursopraan. Studeerde aan het conservatorium van Madrid bij Lázaro María Puig en Napoleone Verger. 
1879: debuut in Cartagena als Lucia in Lucia di Lammermoor.
Zong vooral in Spanje, Portugal en Zuid-Amerika. 
1905: maakte deel uit van een operagroep waarmee ze door Nederland, België en Frankrijk trok.
1909: zong in Londen, Drury Lane.
Ze zong 15 jaar in Lissabon aan het Coliseu
Ze was geliefd in Rusland, waar ze zong in Kiev, Odessa, Tiflis, Baku en Moskou. 



Na de eerste wereldoorlog is niets meer van haar vernomen.
Wat het meest genoemd wordt is dat ze naar Brazilië vertrok, daar verarmde en uiteindelijk in Rio de Janeiro in een armenhuis is overleden in 1949. 
Dr Jacques Alain Léon (Brazilië) stelt in een Record Collector dat het sterfgeval in 1949 niet Maria Galvany, maar Fanny Maria Rollas Galvani (1856-1949) betreft, een dramatische sopraan die geen opnamen heeft gemaakt. Maria Galvany zou in 1918 aan de Spaanse Griep overleden zijn.

John Steane is in zijn boek The great tradition niet erg over haar te spreken: in duetten met Titta Ruffo kon ze klinken "like a whistling kettle on a high E flat". 
Verderop in zijn boek is hij wat milder: "Galvany had a pleasant middle voice, and her facility in rapid staccato was extraordinary, rivalled in later times only by the Brazilian Sofia del Campo" ... "An astonishing showpiece of Galvany's is the song "L'Incantatrice" (Arditi), another is a barely recognisable version of "Der hölle Rache". 



ook Michael Scott (The record of singing 1) is vrij kritisch: op haar platen "we hear a hard little voice of no particular quality, the tone fluttery but secure, the range extending easily to the high F, and with quite an extraordinary facility in staccato, which she takes the opportunity to show off wherever she can, no matter how inappropriate; it is surprising to find a cadenza at the end of the Bell Song, outrageous in the Queen of the Night aria, the staccati chattering away like machine-gun fire" .... "Her records are amusing party pieces".

Het duet met Ruffo dat ik heb vind ik goed gezongen, daar valt de fluitketel wel mee. Maar bij L'Incantatrice gaat ze helemaal los! Bij de klokjes-aria is inderdaad een cadensa toegevoegd. Het is in deze tijd nogal bizar om zulke snelle staccato-zang te horen als een op hol geslagen kanarie. Meer virtuoos-knap dan dat het nou zo muzikaal is. Overigens worden haar platen regelmatig te snel afgespeeld, dan wordt het helemaal een vogelkooi. 

Remo Andreini (Florence, c.1875-1880 - Florence, ?) had een internationale carrière als tenor van 1902-1924. In 1917 was hij de eerste Rodolfo die een complete La Bohème opnam.



1  Verdi - "Rigoletto": Piangi fanciulla    3:14
    + Titta Ruffo, bariton
    Gramophone Monarch 054100   545i
    Opname Milaan, 20.10.1906 

2  Arditi: L'incantatrice    3:24
    Victrola 88236   1399½c
    Opname Milaan, okt.-nov. 1907

3  Delibes - "Lakmé": Aria della Campanelle    3:41
    Gramophone Monarch 053182   1455½c
    Opname Milaan, mei? 1908

4  Verdi - "La Traviata": Sempre libera    3:45
    + Remo Andreini, tenor
    Gramophone Monarch 054209    1456c
    Opname Milaan, mei? 1908



Download mp3

Geen opmerkingen:

Een reactie posten